ادبیات حتی تک کلمه ها و گاها حروف ها را برای ما دلپذیر و امکان بازی با آن ها را برای مان فراهم می کند.همین عبارت "به سلامت"
در تعارفات روزمره ومعمول استفاده می شود برای کسی که از ما خداحافظی می کند.در زبان ترکی هم به عین استفاده می شود(ساغلیقینان،خوش گلدین).
و یا در کاربردی دیگر به جای عبارت برو بیرون ،با کمی تشر و اخم می گویند :به سلامت یا خوش آمدی(یک فضای متناقض).اما این عبارت "به سلامت" یا "خوش آمدی" بستر دیگری برای به کار گرفتنش دارد که ظرافت می خواهد به همین راحتی ها هم نیست.به نظرم باید همه یک یا چند "به سلامت" شسته رفته و تمیز در آستین داشته باشند.به قول معروف بخوابانند در آب نمک جدا از تعلق ها و خواستن های دم دستی روزمره؛آزاد و محکم برای روز مبادا بار اش بیاورند.همان روزی،ساعتی که رابطه به در و دیوار خورد و دیدی دل باخته ات سر به سرت می گذارد و خط کشی های آینده ات را به هم می زند و ورد زبانت برای معشوق سرکش طالب رفتن،شده بمان و برگرد درست همان جا همان روز را می گویم.
آن زمان است که باید یکی از این "به سلامت"های به خصوص را از عمق جانت بکنی و خرج طرف ات کنی که ندانستی و نشناختی زنجیرت هم نمی کنم به سلامت.برای همه پیش می آید.

مرد چاق نیست،لاغر هم نیست اما درشتی هیکلش به چشم می آید،سبیل پر پشتی داردپیراهن معمولی آستین کوتاه با شلوار کتان پوشیده است.به آدم های جا افتاده می ماند که بالاخره در یک کاری موفق اند.پسر بچه اما ریز و با نمک و پر حرف است.می گوید بابا، مامان بی رحمه؟ حواسم یک آن به سویشانجلب می شود.پدر اما گوشزد می کند که این جا تاکسی است پسرم.بابا،تو خیلی بزرگتر از مامانی؟با دستایش نشان می دهد یعنی شش سال. لا به لای حرف هایشان دستگیرم می شود که آقا چهل و سه سال دارند.پس مامان بی رحم! سی و هفت ساله است.بابا،اینشتن چی رو کشف کرد که این همه معروف شد؟من از اتم ساخته شده ام بابا؟چرا بمب اتم می تونه این همه قدرت داشته باشه؟بابا،من لحظه ی تولدم یادم نمی آد!چرا؟؟من نمی دانم این پسر بچه ی شش هفت ساله این ها را از کجا داشت،اما به وضع غریبی کنجکاو شدم
اگر تاثیر گرفته از آن زن سی و هفت ساله ی شاید بی رحم باشد؛آن زن سی و هفت ساله را ببینم.چه می دانم یحتمل مدت مدیدی است،روزهایم بی عشق سپری می شوند!

از تو ناامید شدم عشق را،حوا را،از تو نا امید شدم آدم را

چه کردی؟چه ها نکردی؟؟

آقای فرهادی این همه موفقیت مبارکت.تحسینت می کنیم که با یک راه پله ی ناقابل توانسته ای مسئله ی آن قشر را این طور خوب نشان دهی.نقطه ی اوج فیلمت خانه ی حجت است.هیچ اغراقی نبود آن جا،چالش جامعه ات را خوب نشان دادی که این همه دلبری می کنی.اما پایان فیلمت،پایان باز نیست من اسمش را می گویم سردرگم و بلا تکلیف.این که می گویی دغدغه ات بوده که تماشاگر کدام نوع زندگی را می پسندد و و ترمه را به کی می دهد؛در نیامده.این دوتا که مشکلی ندارند؛حتی خودت نشان می دهی هرآن ممکن است برگردند و زندگی را پی بگیرند.به حجت و راضیه خوب پرداخته ای.و حرفت را هم در مورد این دوتا خیلی شیک گفتی.اما نادر و سیمین چنگی به دل نمی زنند.سیمین را که آن طور باید و شاید نشناختیم.نادر هم مرد بدی نیست با تمام اصول گرایی اش.قبول کن دو تا چالش را نتوانسته ای یک جا نشان دهی.یکی به دیگری چربیده!تو که نمی خواهی به دلیل پارادایم های سست تر سیمین فقط؛ما انتخاب ترمه را مادرش بدانیم؟!!

من با آلیس جوان یه گپ زدم

_بهش علاقه داری؟

البته

البته نه به اندازه ی تو

_چرا نه؟

چون تو یه زنی،اون یه دختر

closer،2004

تمام سهم من از تو،بی تو بودن بود...